Rolnik z gminy Trzebnica wystąpił, zgodnie z obowiązującym
prawem, do Urzędu Miasta i Gminy o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu
dla planowanej przez siebie inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i
zabudowań gospodarczych (garaży, przechowalni owoców i wiaty dla maszyn). |
| Zgodnie z
miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren potencjalnego zainwestowania
należy zaliczyć do gruntów rolnych! Gruntami rolnymi, w myśl kodeksu cywilnego,
są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do produkcji roślinnej i
zwierzęcej, nie wyłączając produkcji sadowniczej, ogrodniczej i rybnej. Pojęcie to
obejmuje w szczególności grunty położne pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych
budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie do
produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Zatem obszar zabudowany
budynkiem mieszkalnym nie traci charakteru gruntu rolnego, jeśli będzie on ściśle
powiązany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Z dokumentów sprawy wynika, iż celem
jest inwestycja mająca powiększyć gospodarstwo rolno sadownicze. Zamierzenie ma więc
charakter siedliska. Pojęcie "siedliska" nie jest kategorią normatywną,
bezspornym jest jednak fakt, iż jego celem jest zaspokojenie potrzeb socjalno - bytowych
osób prowadzących gospodarstw rolne (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3
grudnia 1981 r.).
Organ lokalizacyjny nie stwierdził, że na terenie potencjalnej inwestycji nie jest
prowadzone gospodarstwo rolne. Nie ustalił również, iż planowana inwestycja
uniemożliwi w przyszłości prowadzenie gospodarstwa rolnego! Organ pierwszej instancji
(Urząd Miasta i Gminy) nie ustosunkował się ponadto w żaden sposób do zarzutów
inwestora zawartych w odwołaniu - nie wyjaśnił zatem w sposób wystarczający
przesłanek dopuszczalności zabudowy siedliskowej. Zaniechanie Urzędu Miasta i Gminy
doprowadziło w konsekwencji do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 kodeksu
postępowania administracyjnego, nakazujących zebranie i rozpatrzenie całego materiału
dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia.
Należy dodatkowo podkreślić, iż zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie
sądowoadministracyjnym, "zamierzenie budowy obiektów budowlanych służących
produkcji rolniczej na terenie, którego przeznaczenie w miejscowym planie
zagospodarowania przestrzennego zostało ustalone jako grunty rolne, nie jest sprzeczne z
tym planem w rozumieniu przepisu art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu
przestrzennym w związku z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, jeżeli plan nie
wprowadza zakazu takiej zabudowy" (Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11
maja 1999 r. lub wyrok z 16 lutego 1999 r.) Tymczasem, w uzasadnieniu zakwestionowanej
decyzji, Urząd Miasta i Gminy nie wykazał aby zakaz wznoszenia budynków na terenie
potencjalnego zainwestowania był przewidziany w planie miejscowym.
Decyzja jest ostateczna! |
